Meer liefde in organisaties...

We komen zo’n 5 x per jaar bij elkaar en dan bereid ik samen met één van hen een dagdeel voor. De laatste keer bracht hij een casus in. Wat was het geval; één van de grote bazen was van zijn voetstuk gevallen. Iemand waarvoor hij groot ontzag had. In de voorbereiding gaf hij aan dat hij zich schaamde om voor zo’n werkgever werkzaam te zijn. Het is dat hij een wereldbaan heeft… Hij vroeg zich af hoe hij er over moest denken. Hoe de anderen er over dachten en hoe hier mee om te gaan.
Tijdens de intervisiebijeenkomst hebben we vanuit verschillende invalshoeken de casus bekeken. We hebben gekeken naar de feiten, de betrokkenen, het gedrag en de onderstroom die zo kenmerkend zijn voor hun organisatie: Altijd sterk zijn, zo’n 70 uur per week hard werken, het niet hebben over gevoelens (want dat is soft, dan hoor je hier niet thuis en ben je niet geschikt voor de functie), op je hoede zijn (want als je zegt wat je denkt, wordt dat tegen je gebruikt), een wantrouwen naar meerderen toe, geen fouten durven maken (want daarop word je afgerekend), elkaar niet aanspreken, mooi weer spelen en geen grenzen durven stellen. Een hele waslijst.
De scheidslijn tussen erbij horen en buitengesloten worden, ervaren ze als fragiel. Samen doorzien ze ook hoe ze hier onbewust aan meedoen en hoe ze daarmee van zichzelf afwandelen. En als ik dan vraag hoe dat voelt, geeft de één aan dat zij er letterlijk misselijk van wordt, anderen voelen zich onveilig, geïntimideerd en/of moedeloos. Maar alle 9 vinden dat ze een wereldbaan hebben...

En dan vertelt een intervisiegenoot dat ze sinds een half jaar een nieuwe leidinggevende heeft. “Toch niet die softie!?”, roept een collega. Ze reageert gedecideerd: “Dat kun je zo vinden, maar hij is absoluut geen softie. Ik geef toe dat hij een aparte vogel is, maar in de jaren dat ik werkzaam ben voor deze organisatie, heb ik me nooit zo senang gevoeld. De werkdruk is nog altijd even hoog, en we gaan van incident naar incident, maar ik kan bij deze leidinggevende helemaal me zelf zijn en ik mag fouten maken. Hij staat achter me. Laatst vroeg hij aan me: “Hoe kan ik je helpen?” Ik wist niet wat me overkwam. Het enige wat hij kon doen, was naar me luisteren. Ik heb hem alles verteld wat op mijn hart lag, ook waarover ik onzeker was. En hij blijft leuke klussen naar me doorschuiven,” zegt ze vol ongeloof.
Vervolgens valt er een stilte. “Tsja, dit is een uitzondering”, zegt een collega; “wil je dat onze cultuur verandert dan moet dat top down gebeuren. Wij kunnen dat niet.” Ik vertel dat ik het deels met hem eens ben, EN er in geloof dat je ook als individu een rimpeling kan veroorzaken. Als ik vervolgens aan hen vraag, wat een eerste stap zou kunnen zijn om de huidige cultuur te kantelen; zegt iemand van wie ik dat niet had verwacht: “liefde en me kwetsbaar opstellen, want dat maakt uiteindelijk krachtig.” En op de vraag wat ze vandaag nog kunnen gaan doen, antwoordt een ander; “Ik vraag vanmiddag aan een collega die onder vuur ligt, hoe het met haar gaat.”

Ik wens iedere medewerker in zijn/haar organisatie (en daarbuiten) psychologische veiligheid, hartelijkheid, liefde en kwetsbaarheid toe. En niet alleen voor het nieuwe jaar! Volgens mij gaan mensen en organisaties daarvan stralen, en wordt de wereld daar een stuk leuker van.

HARTelijke groeten,
Lian


Inschrijfformulier BLOG LW

Wil je mijn laatste blog ontvangen voor inspiratie over persoonlijke & professionele ontwikkeling?
Schrijf je dan hieronder in: