De impact van kindconclusies...

De week daarna zitten we in mijn praktijkruimte. Na wat social talk, vertelt ze dat haar leven dermate in beweging is dat ze een aantal gesprekken met me wil als klankbord. Ik informeer haar dat ik in individuele sessies een andere werkwijze hanteer dan dat ze van mij gewend is. Dat ik naast praten, o.a. lichaamswerk begeleid op de behandeltafel. “Moet ik dan in mijn blootje?”, vraagt ze met grote ogen. “Neen, je houdt gewoon je kleren aan en ik werk met zachte handaanrakingen”, vertel ik haar geruststellend.

Ik heb haar leren kennen als een vlotte en energieke dame, die weet wat ze wil. Nu ontmoet ik een andere kant van haar. Ze vindt het merkbaar lastig om over zichzelf te praten. Ze vertelt hakkelend over haar wankele positie op haar werk, over haar scheiding en haar zorgen over haar middelste dochter, die haar draai maar niet weet te vinden in haar leven. En op momenten kan ze voelen hoe ontzettend moe ze is.

Zonder haar te onderbreken deelt ze vervolgens haar nog niet-vertelde verhaal, zoals ze dat zelf schamper zegt. Ik ben geraakt door wat ze vertelt, hoe ze het vertelt en hoe ze zich alleen door het leven vecht. Als de laatste woorden uitgesproken zijn, volgt er een stilte. “Dankjewel voor je vertrouwen en wat goed dat je dit deelt”, zeg ik zacht. Na opnieuw een stilte, vraag ik haar hoe ze er nu bij zit, en ze reageert dan met: “Ik schaam me, ik voel me kwetsbaar en klein.” Als ik haar dan vraag hoe oud ze zich voelt, antwoordt ze zonder twijfel: “4 jaar”. Uit zichzelf vertelt ze dat haar broertje een ‘huilbaby’ was. Dat haar moeder er dermate depressief en overspannen van werd, dat ze voor een opname stond. Er heerste paniek in huis, want wat moest er gebeuren met de kinderen? Als 4-jarige heeft ze geleerd heel stil te zijn en zich enorm verantwoordelijk te voelen. Uiteindelijk heeft die opname niet plaats gevonden. Aan haar sprekende ogen, zie ik dat ze intern aan het werk is en er kwartjes vallen: “Tsja, als het spannend wordt, word ik heel stil en weet ik niet meer wat ik moet doen”, zegt ze dan. “Dan maak ik mezelf onzichtbaar. En als leidinggevende is dat niet handig, zeker niet in deze woelige tijd.”

Met de vraag “Wat heeft dat meisje van 4 jaar nu nodig?” breng ik haar terug naar haar eerdere ervaring. Zonder aarzeling zegt ze: “Een aai over haar bol en over de rug. Dat, wat ik vroeger ook deed bij mijn kinderen als ze verdrietig waren. En nu nog steeds doe.” Na haar toestemming om haar aan te raken, nodig ik haar uit om op de behandeltafel te gaan liggen. Eerst raak ik voorzichtig haar haren aan, en wanneer ik mijn hand op haar rug leg, huilt ze stille tranen en komt er veel opgekropt verdriet los.

Als ze weer gaat zitten, geeft ze aan zich kilo’s lichter te voelen. Het is ook zichtbaar. Mooi om te zien hoe ze meer haar lichaam bewoont en in verbinding is met zichzelf. Zonder veel woorden maken we een nieuwe afspraak en nemen we afscheid van elkaar. Met zachtheid in haar gezicht en een lichte tred loopt ze de deur uit.

Kindconclusies hebben we allemaal: conclusies die we getrokken hebben naar aanleiding van een situatie (structureel en/of incidenteel) toen we jong waren. Als kind konden gebeurtenissen dermate overweldigend zijn dat ons zenuwstelsel dat niet aan kon en hebben we energie vastgezet in ons lichaam. Dat kunnen grote gebeurtenissen zijn, maar dat hoeft niet. We hebben overlevingsstrategieën ontwikkeld om ons staande te houden en de pijn niet te voelen. Deze strategieën kunnen ons echter belemmeren in ons volwassen leven. Een situatie of een ander op je werk of privé, kan in alle onschuld de trigger vormen waardoor oude pijn in volle hevigheid naar boven komt. Door je geraaktheid projecteer je als het ware de oude pijn van toen en daar, in het hier en nu. Wanneer je je hier niet van bewust bent, kun je in gedoe en drama terecht komen: je gaat het gevecht aan met de ander, je ontwijkt de ander en/of je bevriest. Kortom gedrag en gevoelens waarmee je je patronen alleen maar bevestigt en herhaalt. En die je afhouden van de vrije stroom van het leven.

De heling zit in het aankijken en voelen van de pijn. Echt voelen hoe het voor je was. En te ervaren dat je die pijn aan kunt als volwassene. Het proces van (lichaams-)bewustzijn en aanvaarding zorgt voor nieuwe bewegingsruimte van waaruit je een stap kunt maken. Op weg naar andere uitkomsten in je leven.

Twee methodes die hierbij behulpzaam zijn: IoPT ( = Identity oriented Psychtrauma Therapy ontwikkeld door prof. dr. Franz Ruppert ) en systemische werken via het lichaam ( ontwikkeld door Connie van der Arend ). In beide methodes heb ik mij de laatste 3 jaren ontwikkeld en werk ermee in mijn coachpraktijk in Utrecht en Roermond. Wil je meer informatie, neem gerust contact met me op via info@lianwinnemuller.nl


Inschrijfformulier BLOG LW

Wil je mijn laatste blog ontvangen voor inspiratie over persoonlijke & professionele ontwikkeling?
Schrijf je dan hieronder in: